“Sen hüzünlüsün diye dünya sana durup yol vermeyecek. - Doğan Cüceloğlu”

Bu bir cümle değil.
Bu bir kırılma anı.

Bazı sözler insanı okşar.
Bazıları sarar.
Bazıları teselli eder.

Bu söz ise uyandırır.

Bir Sabah Uyanırsın

Gözlerini açarsın.

İçinde ağırlık vardır.
Göğsünde görünmeyen bir taş.
Boğazında düğümlenmiş kelimeler.

Belki bir ayrılık.
Belki yarım kalmış bir hayal.
Belki çocukluğundan bugüne taşınan o sessiz eksiklik.

Ve içinden şu geçer:

“Biraz dursun her şey.”

Ama durmaz.

Güneş yine doğar.
Trafik yine akar.
Mesajlar yine gelir.
Hayat yine senden güçlü olmanı ister.

Çünkü senin hüznün kişiseldir.
Hayat ise kolektif.

Acının Sana Öğretmediği Gerçek

Üzgünken insan bir şey bekler.

Birinin fark etmesini.
Birinin “iyisin ama gerçekten iyi değilsin” demesini.
Birinin seni omzundan tutup durdurmasını.

Çoğu zaman kimse etmez.

Çünkü herkes kendi yangınını söndürmeye çalışmaktadır.

Ve işte tam burada büyümenin en sert kapısı açılır:

Kimse senin içindeki fırtınayı görmek zorunda değil.

Bu cümle önce kırar.
Sonra güçlendirir.

Hüzün Bir Kimlik Değildir

Üzgün olabilirsin.
Yıkılmış olabilirsin.
Hayal kırıklığına uğramış olabilirsin.

Ama bunların hiçbiri sen değilsin.

Hüzün bir duygu.
Geçer.

Acı bir deneyim.
Öğretir.

Kaybetmek bir olay.
Büyütür.

Fakat bunlara tutunursan, seni tanımlamaya başlar.

Ve insan en çok burada kaybolur:
Yaşadığı şeyle kendisini karıştırdığında.

Dünya Sana Borçlu Değil

Bu cümle serttir.
Ama özgürleştirir.

Dünya sana adalet borçlu değil.
İnsanlar sana anlayış borçlu değil.
Hayat sana telafi borçlu değil.

İyi olman ayrıcalık getirmez.
Temiz kalbin garanti sunmaz.
Sabırlı oluşun ödül vaat etmez.

Hayat muhasebe tutmaz.

Ama şunu verir:
Sorumluluk.

Manifesto Başlıyor

Bu yazı bir teselli değil.
Bir karar metni.

Bugünden itibaren:

Hüznümü inkâr etmeyeceğim.
Ama hüznüme teslim de olmayacağım.
Kimse beni anlamasa da kendimi anlamaya devam edeceğim.
Kimse yol vermese de yürümeye devam edeceğim.
Kimse alkışlamasa da üretmeye devam edeceğim.

Çünkü güç, ağlamamak değildir.
Güç, ağladıktan sonra ayağa kalkabilmektir.

En Tehlikeli Bekleyiş

“Bir gün anlayacaklar.”

Belki.
Belki asla.

Ama sen onların fark edişini beklerken zaman geçer.

Ve zaman kimse için durmaz.

İnsan çoğu zaman kırıldığı yerde kalır.
Ama hayat orada kalmaz.

Hayat ilerler.

Asıl Güç Nerede Başlar?

Asıl güç şu cümlede başlar:

“Evet, üzgünüm. Ama yine de devam edeceğim.”

Bu cümle mağduriyetin bittiği yerdir.

Çocukluktan yetişkinliğe geçiştir.

Kurtarılmayı beklemekten vazgeçiştir.

Şimdi Sana Soruyorum

Hüzünlüsün.

Peki ne yapacaksın?

Küser misin?
Yoksa büyür müsün?

Dünya sana özel bir koridor açmayacak.

Ama yürümeye başlarsan yol oluşur.

Son Söz

Evet.

Sen hüzünlüsün diye dünya durmayacak.

Ama sen ayağa kalkarsan dünya seni ciddiye alacak.

Üzül.
Yas tut.
Ağla.

Fakat sabah kalk.

Çünkü mesele üzülmemek değil.
Mesele, üzgünken de yürüyebilmek.

Ve belki de insan olmanın en büyük asaleti budur.